நிஜமது நேசம் கொண்டேன் கதைத்திரி

[Shivani Selvam]

நாவல் பிடிச்சிருந்தா லைக் பண்ணவும் கமெண்ட் பண்ணவும் மறக்கவேண்டாம் குண்டு மல்லீஸ்❤️

 

[Shivani Selvam]

எனது நாவல்களை புத்தகமாக பெற விரும்புவோருக்கு:

1.காதலா காதலா -Rs.280

2.நிஜமது நேசம் கொண்டேன் -Rs.220

3.நின் உச்சிதனை முகர்ந்தால் -Rs.250

சகாப்தம் பதிப்பக வாட்ஸப் எண்கள்:
9500986195
9500861971

 

[Shivani Selvam]

அத்தியாயம் 5


கீழே வந்த அதிதி மோனிகா பற்றிய பயம் நீங்கியவுடன், ராதாவின் அருகிலேயே சமையலறையில் நின்று கொண்டாள்.


தன் கணவனின் நினைவு அவளுக்கு எழவே இல்லை. இரவு உணவிற்காக டைனிங் டேபிள் வந்தவனும் அவளை கண்டுகொள்ளவில்லை.


எல்லா வேலையும் முடித்து இரவு பத்து மணிக்கு படுக்கைக்கு வந்த அதிதி, தன் கணவன் தனக்கு முதுகு காட்டி உறங்குவதைக் கண்டு தன் செல்லத் திருடனுக்கு இன்று என்னவாயிற்று என்று குழம்பினாள்.


எப்போதும் தன் வருகைக்காக காத்திருந்து, தன் நெஞ்சில் முகம் புதைத்துத் தூங்குபவன் இன்று தன்னைத் தேடாமல் படுத்திருந்தது ஒருவித வலியைக் கொடுத்தது அவளுக்கு.


அவன் அருகில் சென்று சில நிமிடங்கள் அமைதியாகப் படுத்திருந்தவள் அதற்கு மேல் கட்டுப்படுத்த முடியாதவளாய் பால்கனி பக்கம் சென்று வெடித்தழுதாள்.


திடீரென அவளின் தோளின் மேல் கரமொன்று விழவும் அவனின் ஸ்பரிசம் உணர்ந்தவளாய் கையை தட்டிவிட்டாள்.


"போங்க! தனியாப் போய் தூங்குங்க. நான் உங்களுக்கு வேணாமில்ல? தேவையில்லல?" என விசும்பினாள்.


"நான் அப்படி சொன்னேனா?" என்றவன் திமிறியவளை அணைத்துக்கொண்டே,


"நீ இல்லாம என்னால முடியலடி. ஆமா சாயங்காலம் என் பேச்சைக் கேட்காம ஏன்டி கீழப்போன? என் கம்பெனில பத்து லட்சம் பேர் வேலைப் பார்க்கறாங்க. எல்லாரும் நான் சொல்றதை கேட்கறாங்க.. ஆனா நீ மட்டும் நான் சொல்றதை கேட்க மாட்ட. அப்படி தான? ம்?" என ஏகத்துக்கும் 'டி' போட்டான் விக்ரமன்.


"சரி, நான் தான் நீ என் பேச்சை கேட்காத கோபத்துல தள்ளியிருக்கேன்.. நீயாவது ஏன் இப்படி இருக்கீங்க? என்னை விட்டு ஏன் தள்ளிப் போறீங்க?னு என் சட்டையைப் பிடிச்சு கேட்கறியா? ம்ஹூம், என் பக்கத்துலக் கூட வராம நீ பாட்டுக்க இப்படி தனியா உட்கார்ந்து அழுதுக்கிட்டிருக்க? சரியான அழுமூஞ்சி பொண்டாட்டி டி நீ" என்றான்.


அவளோ, "அந்தப் பொண்ணு பாட்டுக்க வந்து கத்திட்டுப் போகுது. நீங்களும் அவளைப் பத்தி ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டேங்குறீங்க. வேற நான் என்ன தான் பண்றதாம்? என்ன சொன்னீங்க? அழுமூஞ்சி பொண்டாட்டியா? ஆமா, ஹாஸ்டெல்ல படிக்கிறப்போ இருந்தே நான் இப்படி தான். என் ப்ரெண்ட்ஸ் என் கூட பேசாம இருந்தாக் கூட இப்படி தான் அழுவேன்." என்று மூக்குறிஞ்சியவளைப் பார்த்து வாய்விட்டு சிரித்தான் விக்ரமன்.


"இப்படிலாம் இருந்தா இந்த புவனில பொழைக்க முடியாதுடி என் அம்முக்குட்டி." என்றவனின் மடியில் நன்றாக அமர்ந்து கொண்டு கழுத்தில் கைகளைக் கோர்த்தவள், அவன் கூறியவற்றில் மற்றதை விட்டுவிட்டு அம்முக்குட்டியை மட்டும் பிடித்துக் கொண்டாள்.


"அதென்ன புதுசா அம்முக்குட்டி? ரெண்டு நாள் முன்னாடி பட்டுக்குட்டி. இப்போ அம்முக்குட்டியா?" என்றாள்.


"ஏய்! நான் என் பொண்டாட்டிய என்ன வேணா சொல்லி கூப்பிடுவேன். உனக்கு என்னடி வந்துச்சு?" என்று காதோரம் இழைந்தான் விக்ரமன்.

 

[Shivani Selvam]

"அப்புறம் நானும் உங்களை எக்குத் தப்பா செல்லப்பேர் வச்சிக் கூப்பிடுவேன். அப்புறம் நீங்க தாங்க மாட்டீங்க பார்த்துக்கோங்க" என்றவள் மிரட்டவும்,


"என்ன பேர் சொல்லிடி கூப்பிடுவ?" என கிறக்கமாய் கேட்டான் விக்ரமன்.


"ம்? அதுவந்து.. நான் சொன்னதுக்கப்புறம் என்னைய ஒண்ணும் செய்ய மாட்டிங்களே?"


"நான் செய்றதும் செய்யாம இருக்கறதும் நீ சொல்றதுல தான் இருக்கு. முதல்ல என்னன்னு சொல்லு?"


"அது வந்து.. அது வந்து.. அவசர ஆம்புலன்ஸ் நூத்தியெட்டு" என சொல்லி விட்டு ஓடுவதற்காக அவன் பிடியிலிருந்து விடுபட முயன்றவளை, மீண்டும் தன் கைச்சிறைக்குள்ளாகவே கொண்டுவந்து நிறுத்தியவன்,


"ஏன்டி அப்படி பேரு வச்ச?" என்று உறுமினான்.


"அய்யோ! விடுங்க. வலிக்குது" என்று நெளிந்தவள்,


தன் கைகளை அவன் தளர்த்தியதும், "அது உங்களோட எல்லா செயல்லயும் ஒரு வேகம் இருக்குமா? அதான்.." என்று இழுத்தாள்.


அவளை அப்படியா எனும் விதமாய் பார்த்தவன், "அப்போ வா! நம்ம மெதுவா ட்ரையல் பார்க்கலாம்." என்றதும்,


முடியாது என்று திமிறியவளை, அந்தக் கள்வன் கெஞ்சிக் கொஞ்சி இளக்கினான்.


இறுதியில் அவன் தொல்லை தாங்காமல் கேட்ட அனைத்தையும் தந்துவிட்டே மைவிழி மூடினாள் அதிதி.


*


அடுத்த வாரம் வரவிருக்கும் பொங்கல் விழாவிற்காக, இப்போதிலிருந்தே அனைவரும் தயராகத் தொடங்கினர். புதிதாக திருமணம் முடித்தவர்கள் தங்கள் குல தெய்வக் கோவிலின் முன் நின்று பொங்கல் இடுவது வழக்கம் தான் என்பதால் அதற்கான ஏற்பாட்டைத் துவங்கினார் நாச்சியம்மை.


பொங்கல் விழாவிற்கு நான்கு நாட்களுக்கு முன்பே வந்த கீர்த்தியின் பெற்றோரும், சுருதியின் பெற்றோரும் தங்களின் மகள்களுக்கான பொங்கல் சீர்களை வழங்கினர்.


ஜவுளி வியாபாரியான கீர்த்தியின் தந்தை அவளுக்கு பொங்கல் சீராக இருபது கட்டு கரும்பு, பத்து மூட்டை அரிசி, புத்தாடைகள் என தடபுடல் பண்ணியிருக்க, நகைக்கடை வியாபாரியான ஸ்ருதியின் தந்தை மூன்று வைர நகைப் பெட்டியை கொடுத்து ஆடம்பரம் பண்ணியிருந்தார்.


அவைகளைப் பார்த்த அதிதிக்கு திடீரென தன் பிறந்த வீட்டின் நினைப்பு வந்து நெஞ்சை அடைத்தது. உடனே கழிவறை ஓடிச்சென்று யாருக்கும் தெரியாமல் விக்கி விக்கி அழுதாள்.


அவளுக்கு யாரிடமும் சென்று தன் பிறந்த வீட்டிற்கும் இந்தக் குடும்பத்திற்கும் என்ன பகை என்று கேட்க துணிவில்லை. கேட்டால் எங்கே தன்னை காயப்படுத்தி விடுவார்களோ என்று பயம்.


பொங்கல் விழாவிற்கு இரண்டு நாட்கள் இருந்த நிலையில் வீட்டில் வேலை பார்க்கும் அனைவருக்கும் புத்தாடை வழங்கினார் நாச்சியம்மை. அதிதியை அழைத்து அவர் அவள் கையிலும் ஒரு பார்சலைக் கொடுக்க, அந்த பேதைப்பெண் மகிழ்ச்சியோடு வாங்கிக்கொண்டாள்.


பொங்கலன்று வைகறையில், தன் மனைவியின் மொத்த எடையையும் தன் மேல் தாங்கிக்கொண்டு தூங்கிக் கொண்டிருந்த விக்ரமன், “கிர்ர்ர்”' என்ற அலார ஒலியில் கலைந்து நேரத்தைப் பார்த்தான். அது நான்கு எனக் காட்டியது.

 

[Shivani Selvam]

'லூசு, நாலு மணிக்குப் போய் எதுக்கு அலாரம் வச்சிருக்கா?' எனத்தன் மனைவியை மனதில் அர்ச்சித்துக்கொண்டே அவன் படுத்திருக்க, அந்நேரம் அடித்த குளிர் காற்றில், என்னைக் காப்பாற்று விக்ரமா! என்று அவன் மார்பில் பதுங்கினாள் அதிதி.


அசைவில் அவளின் விழிப்பை அறிந்தவன் அவளின் காதில், "ஏன் நாலு மணிக்கு அலாரம் வச்சிருக்க?" எனக் கேட்க,


அடித்துப் பிடித்து எழுந்தவள், "நாலு மணி ஆகிடுச்சா?" என்றாள்.


"எப்பவோ ஆகிடுச்சு. இப்போ மணி அஞ்சு." எனவும்,


"ஐயோ! என்னங்க நீங்க?" என பதறி எழுந்தவள், வேகமாய் குளியலறை சென்று திரும்பவும், தானும் குளியலறைக்குள் புகுந்தான் விக்ரமன்.


பதினைந்து நிமிடங்களில் குளித்து முடித்து கையில்லாத வெள்ளை பனியனும், கறுப்பு நிற ட்ரவுசரும் அணிந்து தலையை துவட்டிக்கொண்டே வெளியில் வந்தான்.


அவன் ஐந்தரை மணி வைகறைக் காற்றில் நடுங்கியபடியே முந்தானை மடிப்பை எடுக்க முடியாமல் தத்தளித்துக் கொண்டிருந்த தன் மனைவியை அணுகி, "பொறுமையா எடு. ஏன் இப்படி பதட்டப்படுற?" எனும் போதே வார்த்தையை பாதியில் நிறுத்தினான்.


ஆம், அவன் அப்போது தான் கவனித்தான் அவளது முன்புற முரசுகொட்டும் அழகை.


அவன் பார்வையின் பொருள் அறிந்தவள் ரவிக்கையின் தோள்பட்டையை மேலேற்றி விட்டுக்கொண்டே, "இல்லங்க ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி தான் அத்த இந்த சேலையைக் கொடுத்தாங்க. அந்த டெய்லர் அக்கா நிறைய ஆர்டர் இருக்குனு ப்ளவுஸ் தைக்க முடியாதுனு சொன்னப்போ, ராதாம்மா தான் கட்டாயப்படுத்தி தைக்க வச்சாங்க. நல்லா டிசைன் வச்சு, பாசிமணி எல்லாம் கோர்த்து தச்சவங்க என் சட்டை அளவுக்கு தைக்காம வேற யாரு சட்டை அளவுக்கோ தச்சு வச்சுட்டாங்க. அதான் முன்னாடி கழுத்து இவ்வளவு இறங்கிப் போச்சு. பின்னாடி இருக்க கயித்த இறுக்கிக் கட்டி விடுங்க. ப்ளீஸ்! அப்போ தான் முன்னாடி இறங்காது" எனத் திரும்பி நின்றாள்.


அவளின் பேச்சில் சுதாரித்தவன், "எப்பப் பார்த்தாலும் உனக்கு மூணு முடிச்சு போடுறதே எனக்கு வேலையாப் போச்சு" என சலித்துக்கொண்டே, அந்த மூன்று முடிச்சுகளைப் போட்டுவிட்டான்.


பின், தன்னை நோக்கி திரும்பியவளிடம், "இன்னைக்கு நீ எங்க இருந்தாலும் என்னோட கண்ணு உன்னை கண்டுபிடிச்சிடும்டி" என்றான்.


அதற்கு வெட்கப்பட்டவளைக் கண்டு விழுந்து விழுந்து சிரித்தவன், "ஏன்னா உன் புடவை கலர் அப்படி. பஞ்சு மிட்டாய் கலர்ல ஒரு புடவை. கண்ணை அப்படியே தக தகனு பறிச்சு எரிக்குதுல" எனவும், எக்கி அவன் தலையில் குட்டி வைத்தவள் வேகமாக கிளம்பி கீழே சென்றாள்.


கீர்த்தியின் அறையில் கீழே படுத்து கை கால்களை உதறி அழும் ப்ரஜீனைக் கண்டு பதறி அவள், "என்னாச்சு கீர்த்திக்கா? ஏன் ப்ரஜூ இப்படி தரைல படுத்து அழறான்?" எனக் கேட்க,


நிஹாரிகாவுக்கு பட்டுப்பாவாடை அணிவித்துக் கொண்டிருந்தவள், "ஆங்? ஐயாவுக்கு அவரு போடுற பச்சை சட்டைக்கு மேட்ச்சா பச்சை ஜட்டி தான் வேணுமாம் அதிதி. அதைப் போட்டப்புறம் தான் துரை இந்த வேஷ்டியைக் கட்டுவாராம்" என அந்த சிறிய வேஷ்டியை தன் மகனை நோக்கி தூக்கியெறிந்தாள் கீர்த்தி.


அவனைத் தூக்கிய அதிதி, "இப்போ உன் பச்சை ஜட்டியை யாருடா பார்க்கப் போறாங்க? நீ இந்த சின்ன வேஷ்டியத்தானே கட்டப் போற? எந்த ஜட்டிய போட்டா என்ன?" எனக் கேட்கவும்,


அவள் தோளில் முகம் புதைத்திருந்தவன், "ம்? போங்க சித்தி. எனக்கு அந்த பச்சை ஜட்டி தான் வேணும்" என ஒற்றை காலில் பிடிவாதமாய் நின்றான்.