அற்புதம் -13.2
அது தனி வார்டு என்பதால் அப்போது அங்கு யாரும் இருந்திருக்கவில்லை தைரியத்துடன் அவள் அருகில் நெருங்கியவன் தனக்கு முதுகு காண்பித்துப் படுத்துக் கொண்டிருந்த அவளின் மனதில் என்ன ஓடுகிறது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள நினைத்தவனாய், “ஹாய்! மிஸ், ஐ அம் உதய் கிருஷ்ணா... உங்க பேர் என்ன?” என்றிட.
வெடுக்கென்று எழுந்து அமர்ந்தவள் அவன் தன் அருகில் அவ்வளவு நெருக்கமாக நின்றிருப்பான் என்பதை எதிர்பார்த்திராதவளாய் அச்சத்தில் ஈரடி பின்னே நகர்ந்து அமர்ந்தவாறு, “என்னோட பெயர் உங்களுக்கு எதுக்குச் சார். தேவையில்லாம கண்டவங்கக்கிட்டையும் என் பேரை சொல்லணும்னு எனக்கு அவசியம் இல்லை” என்று வெடுக்கென்று சொல்லி விட்டு கழுத்தை திருப்பியதில், அவள் கழுத்தில் சுரீரென்று வலி ஏற்படவும் வலது கையைக் கழுத்தில் வைத்தவாறு, இயலாமையுடன் “இங்க என்ன தான் சார் நடக்குது? திடீர்னு எனக்கு மயக்கம் வர மாதிரி ஆச்சு அதனால நான் கீழே விழப் போனேன். சாரி தப்பு என் மேலதான், என்னையறியாம உங்களை நான் புடிச்சதால தான் நீங்களும் சடனா பேலன்ஸ் இல்லாம எம்மேல விழுந்து உங்க கையில இருந்த கத்தி என்னைக் குத்திடுச்சு.நல்லவேளையா எனக்கு எதுவும் ஆகல. இதுல என் மேல தான் முழுத் தப்பும். அதனால நான் உங்க மேல குறை சொல்ல விரும்பல,அதே மாதிரி எந்தக் கம்ப்ளைன்ட்டும் கொடுக்க விரும்பலை. ஆனா அதுக்கப்புறம் என்ன சார் ஆச்சு எல்லோரும் என்னென்னமோ சொல்றாங்க? யாரும் முழுசா எதையுமே சொல்ல மாட்டேங்குறாங்க?” என்று குழப்பமாகக் கேட்டிட.
அவளிடம் ஏதோ பேச முயன்றவனுக்குக் கண்ணை இருட்டிக் கொண்டு வந்தது. கண்ணைக் கசக்கி தன்னைச் சமன் செய்தவனது இதயம் துடிக்கும் வேகம் குறைந்தது. திடீரென்று அவனது சுவாசம் தடைபட, ஒரு முறைக்கு இரு முறை ஆழமாக மூச்சை இழுத்து வெளியிட்டுத் தன்னை நிதானித்தவன் அவளை நிறுத்தி நிதானமாகப் பார்த்து,
“நான் கூறுவதை நீங்கள் எவ்வாறு எடுத்துக் கொள்வீர்களென்று எனக்குத் தெரியாது. அதேபோல் நானுரைப்பவை யாவும் சத்திய வார்த்தைகள். மெய்மைக்குப் புறம்பாய் நான் எதையும் கூறப்போவதில்லை. திடீரென்று உங்களுக்குச் சிகிச்சை செய்து கொண்டிருந்த அறையில் எனக்கு என்னவானதென்றே தெரியவில்லை. தங்களது குருதி கண்டு என்னுள்ளம் பதறித் துடித்தது. உங்களது காயங்களுக்கு எவ்வாறு சிகிச்சை அளித்தேனென்று நானறியேன். அத்தோடு நில்லாமல் தங்களின் அருகில் தன் வசம் இழந்த நான் என்னையறியாமல் தங்களது மலரிதழில் இதழ் பதித்து விட்டேன். அதைக் கண்டதால் தான் அனைவரும் தங்களை விநோதமாகப் பார்க்கிறார்களென்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது” என்று கூறிட..
அவன் பேச ஆரம்பித்த போதே குழம்பியவள், மெல்ல மெல்ல அவனது வார்த்தைகளைப் புரிந்து கொள்ள ஆரம்பித்தாள்.. அவன் சொன்னதின் அர்த்தம் புரிந்ததும்
அதிர்ச்சியில் உறைந்த யாழினி,
“என்னது மலரிதழில் இதழ் பதிச்சியா? யூ மீன் அது கிஸ்ஸா?” என்று வாய் விட்டே கேட்டவள், ஒரு நிமிடம் அவனை விநோதமாகத் தான் பார்த்து வைத்தாள். அவன் உடைக்கும், மேனரிஸத்துக்கும், படிப்புக்கும் சிறிதும் பொருத்தமில்லாமல் இருந்தது அவன் பேசிய வார்த்தைகள் யாவும்..
அவளது கேள்விக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக,“ஆமாம்.. அதன் பொருள் அதுதான்” என்க.
யாழினிக்கு தலையைப் பிய்த்துக் கொள்ளலாம் போலிருந்தது. ‘அடப்பாவி! இதனால தான் எல்லாரும் என்னை ஒருமாதிரி பேசுனாங்களா? அந்தக் குண்டு மம்மி, இங்க வந்த ரெண்டே நாளுல டீனோட பைய்யனை வளைச்சு போட்டுட்டேன்னு சொன்னதுக்கு இதுதான் அர்த்தமா? கடவுளே என்னை மட்டும் ஏன் இப்படிச் சோதிக்கிற?’ என்று மனதினுள் புலம்பியவள் வெளியே, “ஏன் சார் நீங்க நார்மலாவே பேசமாட்டீங்களா?ஆமா எதுக்கு அப்படிப் பண்ணுனீங்க? உங்களுக்கு யாரு இதுக்கெல்லாம் பர்மிஷன் தந்தது. ஒரு பொண்ணோட விருப்பம் இல்லாம நீங்க இப்படி நடந்துக்கிட்டது ரொம்பத் தப்பு” என்று ஆதங்கத்துடனும், கோபத்துடனும் அவள் கேட்க.
அவனோ இன்னும் அவளை நெருங்கி மெதுவாக அவள் கழுத்தில் இருந்த தையலை வருடியவாறு,
“நான் இவ்வாறு பேசுவதைத் தங்களால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறதென்றால் நமக்குள் ஏதேனும் பூர்வ ஜென்ம பந்தமிருக்குமோ?” என்று ஒரு விதமான பார்வையுடன் அவன் சொல்ல.
“ம்ம்.. தமிழ் தான் உயிர் மூச்சு.. தமிழ் தான் எல்லாமே! அதனால தமிழ்ல மட்டும் பேசுங்கன்னு சொல்லி சொல்லியே யார் எப்படி? எந்த மாதிரி தமிழ் பேசுனாலும் புரியிற அளவுக்குப் பண்ணிட்டாரு என்னைப் பெத்தவரு. இது தெரியாத இந்த லூசு வேற பூர்வ ஜென்ம பந்தம்னு உளறுது.. ” என்று வாய்க்குள்ளேயே முனகினாள்.
ஆனாலும் அவள் சொன்னவை அவனது செவியில் விழுந்து விட, மெல்லிய கீற்றாய் முன் வரிசைப்பற்களில் இரு பற்கள் மட்டும் தெரியும் அளவிற்கு அழகாய் புன்னகைத்தவன், “உங்களது இந்தச் சொல்லாடலும், பிறரை பரிகாசப்படுத்தும் குணமும் அச்சுப்பிசகாமல் மீண்டும் தங்களுடனே பிறந்திருக்கிறது போலவே!” என்று கூறி அவன் இன்னும் அழகாகச் சிரித்து வைத்திட. ஒரு நிமிடம், ஒரே ஒரு நிமிடம் அவனது அந்தத் தோரணையான புன்னகை முகத்தைக் கண்டு தன்னை மறந்தாள் யாழினி.
இமைக்குடைகளைச் சிறிதும் அசைக்காமல் அவள் அவனை அப்பட்டமாக ரசித்திருக்க, அதைக்கண்டவனுக்கு உள்ளூர ஏதோவொரு உணர்வலைகள் ஊற்றெடுக்க. மீண்டும் ஒருமுறை அவள் காயத்தை மென்மையாய் வருடி,“முதலில் கேட்டீர்களே எந்த உரிமையில் என்னைத் தீண்டினாய் என்று? அதற்கு எனது பதில் மொழியென்ன தெரியுமா?
உள்ளத்தில் உனை உடையவளாய் உருவேற்றி..!
மனையாளாய் இணைசேர்ந்து.! இவ்வுலகையே வென்று விட்ட
உவகையில் பூரித்திருந்தவனின் வாழ்வினை புயலொன்று
புரட்டி போட்டாலும்..!
சற்றும் பயமின்றிக் கடந்திட துணிந்தேனடி..!
ஆனால் உள்ளமது உயிராய் நேசித்த உடையவளின்
நிஜம் அழிந்து நிழலாய்
மாறிவிட்ட நிலையில் உனைக் காக்க முடியாத பாவத்திற்கு உபகார பலனாய்..!
என்னவளின் நினைவெனும் அழியாத நிழல் கொண்டு,
மழுங்காத அன்பு கொண்டு
தனியாளாய் ஓர் யுகமே
வாழ்ந்து மடிந்து விட்டேனடி.!
மீண்டும் ஒருமுறை
பிறப்பெடுத்தவளைக் காண்கையில் காட்டாற்று
வெள்ளம் போல் கரைபுரண்டோடும்
நேச நதியை தடுத்து
நிறுத்திட வழியறியாது
அவள் இதழ் மலருக்குள் விரும்பியே மடிந்து
மரித்துப் போனேனடி..!
சுகமாக..!
ம்ம்.. இப்பொழுதாவது புரிகின்றதா? உரிமை பட்டவனுக்கு இல்லாத உரிமையா? உங்களிடம், ம்ஹூம் இனிமேலெதற்கு மரியாதை? உன்னிடம் எனக்கு எந்தளவிற்கு உரிமை உள்ளதென்பதை விரைவில் அறிந்து கொள்வாய்!” என்று கூறி கண் சிமிட்டினான்.
அவனது சொல்லாடலைக் கேட்டதும் தன் விழிகளை அகலமாக விரித்து அதிர்வுடன் அவனைப் பார்த்த யாழினிக்கு மூச்சடைத்தது போலிருந்தது. அந்தக் கவிதை வரிகள் அவளை ரொம்பவே அசைத்துப் பார்த்தது. ஆனாலும் அவனது உரிமையானவள் என்ற வார்த்தை அவளைக் கோபப்படுத்தியது.
அவ்வளவு நேரம் ஏதோ மாய வலையில் சிக்கிக்கொண்டு கிடப்பது போல் தன்னை மறந்து அவனைப் பார்த்திருந்தாள். ஆனால் இப்போதோ சட்டென்று சுய அறிவு பெற்றவளாய் அவனைப் பார்த்து முறைத்தவாறே, “வார்த்தையை அளந்து பேசுனா நல்லாருக்கும் மிஸ்டர்? உரிமைப்பட்டவ, அது இதுன்னு பேசுற வேலை வச்சுக்கிட்டீங்க அவ்வளவு தான் அசிங்க அசிங்கமா திட்டிடுவேன். பார்த்த முதல் நாளே, முதல் பார்வையிலேயே எப்படி ஒரு பொண்ணுக்கிட்ட உங்களால இப்படிப் பேச முடியுது?” என்று கடுப்பாகக் கேட்க.
அவனோ அவள் முகத்தையே பார்த்திருந்தவன் சட்டென்று அவளை நோக்கி குனிந்து,
“யார் சொன்னது உன்னை நான் இப்பொழு தான் முதல் முறை பார்த்தேனென்று..? நீ பிறந்த கணத்திலிருந்து” என்று அவன் முழுதாகப் பேசி முடிக்கும் முன்பே கையை நீட்டி அவனைத் தடுத்து நிறுத்தியவள்,
“முதல்ல நீ நார்மலா பேசு? இப்படிப் பேசுனா எனக்கு டென்ஷன் ஆகுது, வீட்ல தான் இந்தத் தொல்லைன்னா இங்கையும் அதையே பிடிச்சுக்கிட்டு தொங்குனா நான் மனுஷியாவே இருக்க மாட்டேன்.” என்றிட.
‘நீ சாதாரண மனுஷியென்று யார் கூறியது? நீ இளவரசி.. ஆழ்கடல் ராஜ்ஜியத்தின் இளவரசி’ என்று மனதினுள் சொல்லிக் கொண்டவனாய் வெளியே,
“சரி சரி.. உன்னைப் போலவே பேசுறேன். யார் சொன்னது இப்ப தான் உன்னை முதல் தடவையா பார்த்தேன்னு. காலையில ஹாஸ்பிடல் வரும்போது தான் உன்னை முதல் தடவை பார்த்தேன். ஒரு குட்டி பொண்ணை இடிச்சுட்டு, சமாதானப்படுத்திக் கொஞ்சி கொஞ்சி பேசிட்டு இருந்த. நீ அந்தப் பாப்பாக்கிட்ட சொன்னல்ல, கியூட் கேர்ள், அழகா இருக்க, அப்படியே பொம்மை மாதிரின்னு. அப்ப நீயும் ரொம்பக் கியூட்டா இருந்த தெரியுமா! அந்தப் பாப்பா மட்டும் இல்ல நீயும் பொம்மை மாதிரி அழகா இருந்தன்னு சொல்லலாம்னு நெனச்சேன். ஆனா அதுக்குள்ள நீ அங்கிருந்து போயிட்ட. இங்க ஹாஸ்பிடல்ல மறுபடியும் உன்னைச் சந்திக்கிற வாய்ப்பு கெடைச்சுது அது தான் யாருக்கும் சந்தேகம் வராத மாதிரி கிஸ் பண்ணிட்டேன். ஏன்னா காலையில கொஞ்சி கொஞ்சி அந்தக் குழந்தைக்கிட்ட நீ பேசிக்கிட்டு இருக்கும் போது உன் லிப்ஸ் ரொம்ப அழகா இருந்துச்சு அதனால தான் லைட்டா டச் பண்ணி பார்த்தேன் வேற ஒன்னும் இல்ல!” என்று இலகுவாய் சொன்னவன் மீண்டும் அவள் முகத்தை ஒரு சில நிமிடம் கூர்ந்து பார்த்துவிட்டு,
“ஒரே ஒரு விடயத்தை மட்டும் சொல்றேன். சீக்கிரமே நீ எனக்குப் பொண்டாட்டி ஆயிடுவ! யார் நெனச்சாலும் அதைத் தடுக்க முடியாது . ஏன்னா உன்னை எனக்கு ரொம்ப ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு” என்று சொல்லிவிட்டு சிறிது தூரம் சென்ற பின்பு மீண்டும் திரும்பி வந்து, “என்னடா இவன் இப்படி பேசிட்டு போறானே? நாளையில இருந்து ஹாஸ்பிடல் வரவேண்டாம், வேலையை விட்டுடலாம் அப்படி இப்படின்னு ஏதாவது நெனச்சீன்னா அதை அடியோட மறந்துடு. உன் முகம் போற போக்கை பார்த்தா அப்படித் தான் நெனைச்சுருக்கப் போல. அதை அடியோட மறந்துடு, நீ நெனச்சது எதுவும் என்னைக்குமே நடக்காது. நீ எங்க போனாலும், எந்த மூலைக்குப் போனாலும் உன்னைத் தேடி வந்துடுவேன். ஏன்னா மறுபடியும் கெடச்சுருக்க வாய்ப்பை நான் இழக்க மாட்டேன். புருஞ்சுதா!” என்று சொல்லி அவளுக்கு அதிர்ச்சிக்கு மேல் அதிர்ச்சி கொடுத்து விட்டு தனது அறைக்கு வந்தவனுக்குத் தன்னை நினைத்து சிரிப்பாக இருந்தது. திடீரென்று ஏதோ ஒன்று அவனை விட்டு விலகி செல்வது போலிருக்க, அவன் தேகம் கனமாக மாறியது.
அவன் எடையை அவனாலையே தாங்க முடியவில்லை தொப்பென்று இருக்கையில் அமர்ந்தான். அவ்வளவு நேரம் அவனுள் இருந்து அவனை இவ்வாறெல்லாம் பேச வைத்த ஏதோ ஒரு உந்து சக்தி சட்டென்று அவன் உடலிலிருந்து வெளியேறியதும், மீண்டும் என்ன ஆனது? தான் எங்குச் சென்றோம்? என்ன பேசினோம்? என்ன நடந்தது? என்று புரியாமல் திக்பிரமை பிடித்தது போல் அமர்ந்திருந்தான் உதய்...
அதேநேரம் பசிபிக் பெருங்கடலின் ஆழ்கடல் பகுதி மயான அமைதியை கொண்டிருந்தது. அலைகளின் ஓசை மேற்புறம் பெரும் இரைச்சலாகக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கக் கீழேயோ எந்தச் சத்தமும் இன்றி அத்தனை அமைதியாக இருந்தது...
அதற்கு நேர் மேலே அதே தீவு..! அதே வனம்..! பல வருடங்களுக்கு முன்பு இரு குலமே அழிவதை கண்ட அதே வனம்.!! மரங்களைத் தன்னுள் பசுமையாகக் கொண்டிருக்கும் தீவானது பார்க்கும் இடம் யாவும் பச்சை பசேலென்ற மரங்களை மட்டுமே தன்னுள் உள்வாங்கி இருந்தது. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக மனித தலைகள் ஏதேனும் தென்படுமா என்று நாம் எவ்வளவு தான் தேடினாலும் இறுதியில் களைத்துப் போக வேண்டிய நிலை தான். அந்த அளவிற்கு மரங்கள் மட்டுமே தன் ஆட்சியை அங்கு நிலைநாட்டிக் கொண்டிருந்தன. அவ்வனத்தினை ஒட்டியிருந்த கடற்கரையோரம், பொங்கி ஆர்ப்பரித்து ஓடி வரும் அலைகளைப் பார்த்தவாறு வந்து அமர்ந்தாள் அவள்..
மனம் ஏனோ தேவையற்ற எண்ணங்களை நினைத்து நினைத்து அவளுக்கு அதிகமான கவலையைக் கொடுக்க, விழி மூடி அமர்ந்து விட்டாள்.. தான் யார் கண்ணுக்கும் தெரிய மாட்டோம் என்ற போதும் அவளுள் ஏதோ ஒரு தயக்கம் ஏற்படப் பட்டென்று விழிகளைத் திறந்து நாலாபுறமும் விழிகளைத் தேடலாய் சுழல விட்டாள்.
எவரும் தென்படவில்லை, தன்னைக் காணவில்லை என்றபோதும் எவரோ தன்னை ஊடுருவி பார்ப்பது போன்றதொரு பிரம்மை ஏற்பட மீண்டும் விழிகளைச் சுழல விட்டவாறு அமர்ந்திருந்தவள், தன் மீது ஏதோ படுவதுபோல் இருக்கப் பதறி துள்ளிக் குதித்து எழுந்து நின்றாள்.
அவ்வளவு நேரமும் எவர் கண்ணுக்கும் தெரியாமல் அரூபமாய் நின்றிருந்தவளின் தேகம் எதிரில் நிற்பவனின் விழிகளுக்கு நன்றாகப் புலப்பட்டது. தன் எதிரில் நிற்பதோடு மட்டுமின்றித் தன்னை முறைத்துக் கொண்டும் நிற்பவனுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் கைகளைப் பிசைந்தாறு பாவமாய் ஏறிட்டுப் பார்த்தவளை அடங்காத சினத்தோடு எதிர் கொண்டவன்,
“நீ செய்து கொண்டிருப்பவை நல்லதென்று எண்ணுகிறாயா சங்கெழிலி...?” என்று மிகுந்த சினத்தோடு கேட்க.
“நான் செய்வது நன்மைக்கா? தீமைக்கா? என்பதை நான் அறிவேன் தமயனே? ஆனால் தாங்கள் செய்து விட்டு வந்திருப்பதை அறிந்து தான் செய்தீர்களா?”
“நான் எதையும் அறிந்து, தெரிந்து, புரிந்து தான் செய்கின்றேன். ஆனால் நீ செய்வதன் அர்த்தம் தான் சரியில்லையென்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.”
“ஆஹா... ஜென்மங்கள் கடந்த போதும் மாறாதிருக்கும் தங்களது நேசம் உண்மையானது! ஆனால் என் நேசம் பொய்யாய் தெரிகின்றதோ?”
“உன் நேசம் பொய்யென்று நான் கூறவில்லை. ஆனால் வேறொருத்தியை உள்ளத்தில் மனையாளாய் உருவேற்றி, தீராத நேசத்தில் மரித்து, மீண்டும் அந்நேசத்தைப் பெற பிறப்பெடுத்திருப்பவரை அடைய நினைப்பது எவ்விதத்தில் ஞாயமென்கிறாய்?”
“நான் செய்வது தவறென்றால்? நீங்கள் செய்வது என்ன தமயனே? என் நேசத்திற்குப் பாதகம் விளைவிக்கக்கூடிய ஆற்றலை அவள் கொண்டிருப்பதால் தான், அவளைக் கொன்றிட முயற்சித்தேன். ஆனால் தாங்களோ உங்களது ஆசைக்காதலியை காப்பாற்றியதோடு மட்டுமின்றி, இன்னொருவனின் தேகம் புகுந்து அவளிடம் காதல் வசனத்தை வேற கூறிவிட்டு வந்திருக்கிறீர்கள்? இது எந்த விதத்தில் சரியென்கிறீர்கள்?” என்று கோபமாய்க் கேட்டவளுக்குப் பதிலுரைத்திட தோன்றாது, ஆழ்கடலுக்குள் புகுந்திட்டான் அவளது ஆரூயிர் தமயனும், முன்ஜென்மத்தில் முளரிப்பாவையை ஒரு தலையாக நேசித்தவனுமான யாமீரன்..
தன் மீது அதிகளவு பாசம் வைத்திருக்கும் தன் தமயன் இவ்வாறு தன்னை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு சென்று விட்டானே என்ற வருத்தம் உள்ளூர இருந்த போதும்.. தன் உறுதியில் இருந்து மாறாமல் நினைத்ததை அடைந்தே தீருவேனென்ற எண்ணத்தை ஆழமாக நெஞ்சில் வளர்த்தவளோ!
“எவர் தடுத்தாலும் சரி தங்களை அடையாமல் என் ஆத்மாவிற்குச் சாந்தி கிடையாது அதிசாந்திரரே! தாங்கள் எங்கேயோ பிறப்பெடுத்து விட்டீர்களென்பதை அறிந்த கணம் அத்துனை அக மகிழ்வாய் உணர்ந்தேன். தங்களைக் காண விரைந்தோடி வந்தவளை கட்டுப்பாடுகளும், சாபத்தின் சூழ்ச்சிகளும் தடுத்து விட்டன. மேலும் தேகமின்றி அரூபமாகவேணும் தங்களைக் காண பேராவல் கொண்டு தேகத்தைத் துறந்தேன். உயிராத்மாவை அண்ட வெளியில் நடமாட செய்திட, பெற்ற தந்தையையே கொன்று அவர் சக்திகளைத் தட்டிப்பறித்தேன். ஆனால் இத்தனை செய்தும் தங்களை என்னால் நெருங்க முடியவில்லை. எத்தனை ஜென்மங்கள் எடுத்தாலும் நான் உங்களை நெருங்கிட தடைக்கல்லாக இருப்பது உங்களுடன் பிறந்தோள் தான்.. அவளிருக்கும் வரை என்னால் எண்ணியவற்றை அடைய இயலாது. பொறுத்திருங்கள் அதிசாந்திரரே! தாங்கள் முன்ஜென்ம நினைவுகளை அடையும் முன்னரே உங்களை என் கைப்பாவையாக்கிக் கொள்கிறேன். அப்பொழுது உங்களது இதயத்தில் வாசம் செய்தவளும் மறுபிறப்பினை பெற்றிருப்பாள்? உங்களிடம் என் அறிமுகம் துவங்கிய பின்னர் அவளையும் அழித்தொழிட்டால் மட்டுமே நீங்கள் எப்பொழுதும் என்னுடனே! என் வசமே! என் அன்பனாக, மன்னவனாக இணைந்திருப்பீர்கள்!” என்று கட்டியமிட்டு கூறியவளாய் கணநேரம் கூடத் தாமதிக்காமல் தன் தமயனைப் பின்பற்றித் தானும் கடலுக்குள் நுழைந்தாள்..
கூறப்படாத நேசம் ஒருபுறம்!
நேசத்தைக் கூறிய பின் உயிர்
நீத்த இரு உயிர்களின் நேச
தாகம் ஒருபுறம்!
தமயனின் வாழ்வை
காத்திட தங்கைறியாமல் செய்த பிழையொன்றின் விளைவால் நிகழ்ந்திட்ட ஓருயிரின் நேசப்புறக்கணிப்பு ஒருபுறம்..!
புறக்கணிக்கப்பட்ட நேசத்தின்
தீராத ஆசை ஒரு புறம்..!
தீராத கோபவெறி ஒருபுறம்.!
தீராத துவேஷம் ஒருபுறம்.!
தீராத பலிவாங்கும் படலம் ஒருபுறம் சூழ்ச்சியாய்ச் சூழ்ந்திருக்க.. !
அந்தச் சூழ்ச்சியின் பிடியில்
சிக்கி தவிக்கும் நேசங்கொண்ட நெஞ்சங்கள் இரண்டும்
எவ்வாறு அதிலிருந்து
மீளுமோ?
- அற்புதமது பிறக்கும்..
www.sahaptham.com
அது தனி வார்டு என்பதால் அப்போது அங்கு யாரும் இருந்திருக்கவில்லை தைரியத்துடன் அவள் அருகில் நெருங்கியவன் தனக்கு முதுகு காண்பித்துப் படுத்துக் கொண்டிருந்த அவளின் மனதில் என்ன ஓடுகிறது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள நினைத்தவனாய், “ஹாய்! மிஸ், ஐ அம் உதய் கிருஷ்ணா... உங்க பேர் என்ன?” என்றிட.
வெடுக்கென்று எழுந்து அமர்ந்தவள் அவன் தன் அருகில் அவ்வளவு நெருக்கமாக நின்றிருப்பான் என்பதை எதிர்பார்த்திராதவளாய் அச்சத்தில் ஈரடி பின்னே நகர்ந்து அமர்ந்தவாறு, “என்னோட பெயர் உங்களுக்கு எதுக்குச் சார். தேவையில்லாம கண்டவங்கக்கிட்டையும் என் பேரை சொல்லணும்னு எனக்கு அவசியம் இல்லை” என்று வெடுக்கென்று சொல்லி விட்டு கழுத்தை திருப்பியதில், அவள் கழுத்தில் சுரீரென்று வலி ஏற்படவும் வலது கையைக் கழுத்தில் வைத்தவாறு, இயலாமையுடன் “இங்க என்ன தான் சார் நடக்குது? திடீர்னு எனக்கு மயக்கம் வர மாதிரி ஆச்சு அதனால நான் கீழே விழப் போனேன். சாரி தப்பு என் மேலதான், என்னையறியாம உங்களை நான் புடிச்சதால தான் நீங்களும் சடனா பேலன்ஸ் இல்லாம எம்மேல விழுந்து உங்க கையில இருந்த கத்தி என்னைக் குத்திடுச்சு.நல்லவேளையா எனக்கு எதுவும் ஆகல. இதுல என் மேல தான் முழுத் தப்பும். அதனால நான் உங்க மேல குறை சொல்ல விரும்பல,அதே மாதிரி எந்தக் கம்ப்ளைன்ட்டும் கொடுக்க விரும்பலை. ஆனா அதுக்கப்புறம் என்ன சார் ஆச்சு எல்லோரும் என்னென்னமோ சொல்றாங்க? யாரும் முழுசா எதையுமே சொல்ல மாட்டேங்குறாங்க?” என்று குழப்பமாகக் கேட்டிட.
அவளிடம் ஏதோ பேச முயன்றவனுக்குக் கண்ணை இருட்டிக் கொண்டு வந்தது. கண்ணைக் கசக்கி தன்னைச் சமன் செய்தவனது இதயம் துடிக்கும் வேகம் குறைந்தது. திடீரென்று அவனது சுவாசம் தடைபட, ஒரு முறைக்கு இரு முறை ஆழமாக மூச்சை இழுத்து வெளியிட்டுத் தன்னை நிதானித்தவன் அவளை நிறுத்தி நிதானமாகப் பார்த்து,
“நான் கூறுவதை நீங்கள் எவ்வாறு எடுத்துக் கொள்வீர்களென்று எனக்குத் தெரியாது. அதேபோல் நானுரைப்பவை யாவும் சத்திய வார்த்தைகள். மெய்மைக்குப் புறம்பாய் நான் எதையும் கூறப்போவதில்லை. திடீரென்று உங்களுக்குச் சிகிச்சை செய்து கொண்டிருந்த அறையில் எனக்கு என்னவானதென்றே தெரியவில்லை. தங்களது குருதி கண்டு என்னுள்ளம் பதறித் துடித்தது. உங்களது காயங்களுக்கு எவ்வாறு சிகிச்சை அளித்தேனென்று நானறியேன். அத்தோடு நில்லாமல் தங்களின் அருகில் தன் வசம் இழந்த நான் என்னையறியாமல் தங்களது மலரிதழில் இதழ் பதித்து விட்டேன். அதைக் கண்டதால் தான் அனைவரும் தங்களை விநோதமாகப் பார்க்கிறார்களென்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது” என்று கூறிட..
அவன் பேச ஆரம்பித்த போதே குழம்பியவள், மெல்ல மெல்ல அவனது வார்த்தைகளைப் புரிந்து கொள்ள ஆரம்பித்தாள்.. அவன் சொன்னதின் அர்த்தம் புரிந்ததும்
அதிர்ச்சியில் உறைந்த யாழினி,
“என்னது மலரிதழில் இதழ் பதிச்சியா? யூ மீன் அது கிஸ்ஸா?” என்று வாய் விட்டே கேட்டவள், ஒரு நிமிடம் அவனை விநோதமாகத் தான் பார்த்து வைத்தாள். அவன் உடைக்கும், மேனரிஸத்துக்கும், படிப்புக்கும் சிறிதும் பொருத்தமில்லாமல் இருந்தது அவன் பேசிய வார்த்தைகள் யாவும்..
அவளது கேள்விக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக,“ஆமாம்.. அதன் பொருள் அதுதான்” என்க.
யாழினிக்கு தலையைப் பிய்த்துக் கொள்ளலாம் போலிருந்தது. ‘அடப்பாவி! இதனால தான் எல்லாரும் என்னை ஒருமாதிரி பேசுனாங்களா? அந்தக் குண்டு மம்மி, இங்க வந்த ரெண்டே நாளுல டீனோட பைய்யனை வளைச்சு போட்டுட்டேன்னு சொன்னதுக்கு இதுதான் அர்த்தமா? கடவுளே என்னை மட்டும் ஏன் இப்படிச் சோதிக்கிற?’ என்று மனதினுள் புலம்பியவள் வெளியே, “ஏன் சார் நீங்க நார்மலாவே பேசமாட்டீங்களா?ஆமா எதுக்கு அப்படிப் பண்ணுனீங்க? உங்களுக்கு யாரு இதுக்கெல்லாம் பர்மிஷன் தந்தது. ஒரு பொண்ணோட விருப்பம் இல்லாம நீங்க இப்படி நடந்துக்கிட்டது ரொம்பத் தப்பு” என்று ஆதங்கத்துடனும், கோபத்துடனும் அவள் கேட்க.
அவனோ இன்னும் அவளை நெருங்கி மெதுவாக அவள் கழுத்தில் இருந்த தையலை வருடியவாறு,
“நான் இவ்வாறு பேசுவதைத் தங்களால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறதென்றால் நமக்குள் ஏதேனும் பூர்வ ஜென்ம பந்தமிருக்குமோ?” என்று ஒரு விதமான பார்வையுடன் அவன் சொல்ல.
“ம்ம்.. தமிழ் தான் உயிர் மூச்சு.. தமிழ் தான் எல்லாமே! அதனால தமிழ்ல மட்டும் பேசுங்கன்னு சொல்லி சொல்லியே யார் எப்படி? எந்த மாதிரி தமிழ் பேசுனாலும் புரியிற அளவுக்குப் பண்ணிட்டாரு என்னைப் பெத்தவரு. இது தெரியாத இந்த லூசு வேற பூர்வ ஜென்ம பந்தம்னு உளறுது.. ” என்று வாய்க்குள்ளேயே முனகினாள்.
ஆனாலும் அவள் சொன்னவை அவனது செவியில் விழுந்து விட, மெல்லிய கீற்றாய் முன் வரிசைப்பற்களில் இரு பற்கள் மட்டும் தெரியும் அளவிற்கு அழகாய் புன்னகைத்தவன், “உங்களது இந்தச் சொல்லாடலும், பிறரை பரிகாசப்படுத்தும் குணமும் அச்சுப்பிசகாமல் மீண்டும் தங்களுடனே பிறந்திருக்கிறது போலவே!” என்று கூறி அவன் இன்னும் அழகாகச் சிரித்து வைத்திட. ஒரு நிமிடம், ஒரே ஒரு நிமிடம் அவனது அந்தத் தோரணையான புன்னகை முகத்தைக் கண்டு தன்னை மறந்தாள் யாழினி.
இமைக்குடைகளைச் சிறிதும் அசைக்காமல் அவள் அவனை அப்பட்டமாக ரசித்திருக்க, அதைக்கண்டவனுக்கு உள்ளூர ஏதோவொரு உணர்வலைகள் ஊற்றெடுக்க. மீண்டும் ஒருமுறை அவள் காயத்தை மென்மையாய் வருடி,“முதலில் கேட்டீர்களே எந்த உரிமையில் என்னைத் தீண்டினாய் என்று? அதற்கு எனது பதில் மொழியென்ன தெரியுமா?
உள்ளத்தில் உனை உடையவளாய் உருவேற்றி..!
மனையாளாய் இணைசேர்ந்து.! இவ்வுலகையே வென்று விட்ட
உவகையில் பூரித்திருந்தவனின் வாழ்வினை புயலொன்று
புரட்டி போட்டாலும்..!
சற்றும் பயமின்றிக் கடந்திட துணிந்தேனடி..!
ஆனால் உள்ளமது உயிராய் நேசித்த உடையவளின்
நிஜம் அழிந்து நிழலாய்
மாறிவிட்ட நிலையில் உனைக் காக்க முடியாத பாவத்திற்கு உபகார பலனாய்..!
என்னவளின் நினைவெனும் அழியாத நிழல் கொண்டு,
மழுங்காத அன்பு கொண்டு
தனியாளாய் ஓர் யுகமே
வாழ்ந்து மடிந்து விட்டேனடி.!
மீண்டும் ஒருமுறை
பிறப்பெடுத்தவளைக் காண்கையில் காட்டாற்று
வெள்ளம் போல் கரைபுரண்டோடும்
நேச நதியை தடுத்து
நிறுத்திட வழியறியாது
அவள் இதழ் மலருக்குள் விரும்பியே மடிந்து
மரித்துப் போனேனடி..!
சுகமாக..!
ம்ம்.. இப்பொழுதாவது புரிகின்றதா? உரிமை பட்டவனுக்கு இல்லாத உரிமையா? உங்களிடம், ம்ஹூம் இனிமேலெதற்கு மரியாதை? உன்னிடம் எனக்கு எந்தளவிற்கு உரிமை உள்ளதென்பதை விரைவில் அறிந்து கொள்வாய்!” என்று கூறி கண் சிமிட்டினான்.
அவனது சொல்லாடலைக் கேட்டதும் தன் விழிகளை அகலமாக விரித்து அதிர்வுடன் அவனைப் பார்த்த யாழினிக்கு மூச்சடைத்தது போலிருந்தது. அந்தக் கவிதை வரிகள் அவளை ரொம்பவே அசைத்துப் பார்த்தது. ஆனாலும் அவனது உரிமையானவள் என்ற வார்த்தை அவளைக் கோபப்படுத்தியது.
அவ்வளவு நேரம் ஏதோ மாய வலையில் சிக்கிக்கொண்டு கிடப்பது போல் தன்னை மறந்து அவனைப் பார்த்திருந்தாள். ஆனால் இப்போதோ சட்டென்று சுய அறிவு பெற்றவளாய் அவனைப் பார்த்து முறைத்தவாறே, “வார்த்தையை அளந்து பேசுனா நல்லாருக்கும் மிஸ்டர்? உரிமைப்பட்டவ, அது இதுன்னு பேசுற வேலை வச்சுக்கிட்டீங்க அவ்வளவு தான் அசிங்க அசிங்கமா திட்டிடுவேன். பார்த்த முதல் நாளே, முதல் பார்வையிலேயே எப்படி ஒரு பொண்ணுக்கிட்ட உங்களால இப்படிப் பேச முடியுது?” என்று கடுப்பாகக் கேட்க.
அவனோ அவள் முகத்தையே பார்த்திருந்தவன் சட்டென்று அவளை நோக்கி குனிந்து,
“யார் சொன்னது உன்னை நான் இப்பொழு தான் முதல் முறை பார்த்தேனென்று..? நீ பிறந்த கணத்திலிருந்து” என்று அவன் முழுதாகப் பேசி முடிக்கும் முன்பே கையை நீட்டி அவனைத் தடுத்து நிறுத்தியவள்,
“முதல்ல நீ நார்மலா பேசு? இப்படிப் பேசுனா எனக்கு டென்ஷன் ஆகுது, வீட்ல தான் இந்தத் தொல்லைன்னா இங்கையும் அதையே பிடிச்சுக்கிட்டு தொங்குனா நான் மனுஷியாவே இருக்க மாட்டேன்.” என்றிட.
‘நீ சாதாரண மனுஷியென்று யார் கூறியது? நீ இளவரசி.. ஆழ்கடல் ராஜ்ஜியத்தின் இளவரசி’ என்று மனதினுள் சொல்லிக் கொண்டவனாய் வெளியே,
“சரி சரி.. உன்னைப் போலவே பேசுறேன். யார் சொன்னது இப்ப தான் உன்னை முதல் தடவையா பார்த்தேன்னு. காலையில ஹாஸ்பிடல் வரும்போது தான் உன்னை முதல் தடவை பார்த்தேன். ஒரு குட்டி பொண்ணை இடிச்சுட்டு, சமாதானப்படுத்திக் கொஞ்சி கொஞ்சி பேசிட்டு இருந்த. நீ அந்தப் பாப்பாக்கிட்ட சொன்னல்ல, கியூட் கேர்ள், அழகா இருக்க, அப்படியே பொம்மை மாதிரின்னு. அப்ப நீயும் ரொம்பக் கியூட்டா இருந்த தெரியுமா! அந்தப் பாப்பா மட்டும் இல்ல நீயும் பொம்மை மாதிரி அழகா இருந்தன்னு சொல்லலாம்னு நெனச்சேன். ஆனா அதுக்குள்ள நீ அங்கிருந்து போயிட்ட. இங்க ஹாஸ்பிடல்ல மறுபடியும் உன்னைச் சந்திக்கிற வாய்ப்பு கெடைச்சுது அது தான் யாருக்கும் சந்தேகம் வராத மாதிரி கிஸ் பண்ணிட்டேன். ஏன்னா காலையில கொஞ்சி கொஞ்சி அந்தக் குழந்தைக்கிட்ட நீ பேசிக்கிட்டு இருக்கும் போது உன் லிப்ஸ் ரொம்ப அழகா இருந்துச்சு அதனால தான் லைட்டா டச் பண்ணி பார்த்தேன் வேற ஒன்னும் இல்ல!” என்று இலகுவாய் சொன்னவன் மீண்டும் அவள் முகத்தை ஒரு சில நிமிடம் கூர்ந்து பார்த்துவிட்டு,
“ஒரே ஒரு விடயத்தை மட்டும் சொல்றேன். சீக்கிரமே நீ எனக்குப் பொண்டாட்டி ஆயிடுவ! யார் நெனச்சாலும் அதைத் தடுக்க முடியாது . ஏன்னா உன்னை எனக்கு ரொம்ப ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு” என்று சொல்லிவிட்டு சிறிது தூரம் சென்ற பின்பு மீண்டும் திரும்பி வந்து, “என்னடா இவன் இப்படி பேசிட்டு போறானே? நாளையில இருந்து ஹாஸ்பிடல் வரவேண்டாம், வேலையை விட்டுடலாம் அப்படி இப்படின்னு ஏதாவது நெனச்சீன்னா அதை அடியோட மறந்துடு. உன் முகம் போற போக்கை பார்த்தா அப்படித் தான் நெனைச்சுருக்கப் போல. அதை அடியோட மறந்துடு, நீ நெனச்சது எதுவும் என்னைக்குமே நடக்காது. நீ எங்க போனாலும், எந்த மூலைக்குப் போனாலும் உன்னைத் தேடி வந்துடுவேன். ஏன்னா மறுபடியும் கெடச்சுருக்க வாய்ப்பை நான் இழக்க மாட்டேன். புருஞ்சுதா!” என்று சொல்லி அவளுக்கு அதிர்ச்சிக்கு மேல் அதிர்ச்சி கொடுத்து விட்டு தனது அறைக்கு வந்தவனுக்குத் தன்னை நினைத்து சிரிப்பாக இருந்தது. திடீரென்று ஏதோ ஒன்று அவனை விட்டு விலகி செல்வது போலிருக்க, அவன் தேகம் கனமாக மாறியது.
அவன் எடையை அவனாலையே தாங்க முடியவில்லை தொப்பென்று இருக்கையில் அமர்ந்தான். அவ்வளவு நேரம் அவனுள் இருந்து அவனை இவ்வாறெல்லாம் பேச வைத்த ஏதோ ஒரு உந்து சக்தி சட்டென்று அவன் உடலிலிருந்து வெளியேறியதும், மீண்டும் என்ன ஆனது? தான் எங்குச் சென்றோம்? என்ன பேசினோம்? என்ன நடந்தது? என்று புரியாமல் திக்பிரமை பிடித்தது போல் அமர்ந்திருந்தான் உதய்...
அதேநேரம் பசிபிக் பெருங்கடலின் ஆழ்கடல் பகுதி மயான அமைதியை கொண்டிருந்தது. அலைகளின் ஓசை மேற்புறம் பெரும் இரைச்சலாகக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கக் கீழேயோ எந்தச் சத்தமும் இன்றி அத்தனை அமைதியாக இருந்தது...
அதற்கு நேர் மேலே அதே தீவு..! அதே வனம்..! பல வருடங்களுக்கு முன்பு இரு குலமே அழிவதை கண்ட அதே வனம்.!! மரங்களைத் தன்னுள் பசுமையாகக் கொண்டிருக்கும் தீவானது பார்க்கும் இடம் யாவும் பச்சை பசேலென்ற மரங்களை மட்டுமே தன்னுள் உள்வாங்கி இருந்தது. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக மனித தலைகள் ஏதேனும் தென்படுமா என்று நாம் எவ்வளவு தான் தேடினாலும் இறுதியில் களைத்துப் போக வேண்டிய நிலை தான். அந்த அளவிற்கு மரங்கள் மட்டுமே தன் ஆட்சியை அங்கு நிலைநாட்டிக் கொண்டிருந்தன. அவ்வனத்தினை ஒட்டியிருந்த கடற்கரையோரம், பொங்கி ஆர்ப்பரித்து ஓடி வரும் அலைகளைப் பார்த்தவாறு வந்து அமர்ந்தாள் அவள்..
மனம் ஏனோ தேவையற்ற எண்ணங்களை நினைத்து நினைத்து அவளுக்கு அதிகமான கவலையைக் கொடுக்க, விழி மூடி அமர்ந்து விட்டாள்.. தான் யார் கண்ணுக்கும் தெரிய மாட்டோம் என்ற போதும் அவளுள் ஏதோ ஒரு தயக்கம் ஏற்படப் பட்டென்று விழிகளைத் திறந்து நாலாபுறமும் விழிகளைத் தேடலாய் சுழல விட்டாள்.
எவரும் தென்படவில்லை, தன்னைக் காணவில்லை என்றபோதும் எவரோ தன்னை ஊடுருவி பார்ப்பது போன்றதொரு பிரம்மை ஏற்பட மீண்டும் விழிகளைச் சுழல விட்டவாறு அமர்ந்திருந்தவள், தன் மீது ஏதோ படுவதுபோல் இருக்கப் பதறி துள்ளிக் குதித்து எழுந்து நின்றாள்.
அவ்வளவு நேரமும் எவர் கண்ணுக்கும் தெரியாமல் அரூபமாய் நின்றிருந்தவளின் தேகம் எதிரில் நிற்பவனின் விழிகளுக்கு நன்றாகப் புலப்பட்டது. தன் எதிரில் நிற்பதோடு மட்டுமின்றித் தன்னை முறைத்துக் கொண்டும் நிற்பவனுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் கைகளைப் பிசைந்தாறு பாவமாய் ஏறிட்டுப் பார்த்தவளை அடங்காத சினத்தோடு எதிர் கொண்டவன்,
“நீ செய்து கொண்டிருப்பவை நல்லதென்று எண்ணுகிறாயா சங்கெழிலி...?” என்று மிகுந்த சினத்தோடு கேட்க.
“நான் செய்வது நன்மைக்கா? தீமைக்கா? என்பதை நான் அறிவேன் தமயனே? ஆனால் தாங்கள் செய்து விட்டு வந்திருப்பதை அறிந்து தான் செய்தீர்களா?”
“நான் எதையும் அறிந்து, தெரிந்து, புரிந்து தான் செய்கின்றேன். ஆனால் நீ செய்வதன் அர்த்தம் தான் சரியில்லையென்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.”
“ஆஹா... ஜென்மங்கள் கடந்த போதும் மாறாதிருக்கும் தங்களது நேசம் உண்மையானது! ஆனால் என் நேசம் பொய்யாய் தெரிகின்றதோ?”
“உன் நேசம் பொய்யென்று நான் கூறவில்லை. ஆனால் வேறொருத்தியை உள்ளத்தில் மனையாளாய் உருவேற்றி, தீராத நேசத்தில் மரித்து, மீண்டும் அந்நேசத்தைப் பெற பிறப்பெடுத்திருப்பவரை அடைய நினைப்பது எவ்விதத்தில் ஞாயமென்கிறாய்?”
“நான் செய்வது தவறென்றால்? நீங்கள் செய்வது என்ன தமயனே? என் நேசத்திற்குப் பாதகம் விளைவிக்கக்கூடிய ஆற்றலை அவள் கொண்டிருப்பதால் தான், அவளைக் கொன்றிட முயற்சித்தேன். ஆனால் தாங்களோ உங்களது ஆசைக்காதலியை காப்பாற்றியதோடு மட்டுமின்றி, இன்னொருவனின் தேகம் புகுந்து அவளிடம் காதல் வசனத்தை வேற கூறிவிட்டு வந்திருக்கிறீர்கள்? இது எந்த விதத்தில் சரியென்கிறீர்கள்?” என்று கோபமாய்க் கேட்டவளுக்குப் பதிலுரைத்திட தோன்றாது, ஆழ்கடலுக்குள் புகுந்திட்டான் அவளது ஆரூயிர் தமயனும், முன்ஜென்மத்தில் முளரிப்பாவையை ஒரு தலையாக நேசித்தவனுமான யாமீரன்..
தன் மீது அதிகளவு பாசம் வைத்திருக்கும் தன் தமயன் இவ்வாறு தன்னை ஒதுக்கி வைத்து விட்டு சென்று விட்டானே என்ற வருத்தம் உள்ளூர இருந்த போதும்.. தன் உறுதியில் இருந்து மாறாமல் நினைத்ததை அடைந்தே தீருவேனென்ற எண்ணத்தை ஆழமாக நெஞ்சில் வளர்த்தவளோ!
“எவர் தடுத்தாலும் சரி தங்களை அடையாமல் என் ஆத்மாவிற்குச் சாந்தி கிடையாது அதிசாந்திரரே! தாங்கள் எங்கேயோ பிறப்பெடுத்து விட்டீர்களென்பதை அறிந்த கணம் அத்துனை அக மகிழ்வாய் உணர்ந்தேன். தங்களைக் காண விரைந்தோடி வந்தவளை கட்டுப்பாடுகளும், சாபத்தின் சூழ்ச்சிகளும் தடுத்து விட்டன. மேலும் தேகமின்றி அரூபமாகவேணும் தங்களைக் காண பேராவல் கொண்டு தேகத்தைத் துறந்தேன். உயிராத்மாவை அண்ட வெளியில் நடமாட செய்திட, பெற்ற தந்தையையே கொன்று அவர் சக்திகளைத் தட்டிப்பறித்தேன். ஆனால் இத்தனை செய்தும் தங்களை என்னால் நெருங்க முடியவில்லை. எத்தனை ஜென்மங்கள் எடுத்தாலும் நான் உங்களை நெருங்கிட தடைக்கல்லாக இருப்பது உங்களுடன் பிறந்தோள் தான்.. அவளிருக்கும் வரை என்னால் எண்ணியவற்றை அடைய இயலாது. பொறுத்திருங்கள் அதிசாந்திரரே! தாங்கள் முன்ஜென்ம நினைவுகளை அடையும் முன்னரே உங்களை என் கைப்பாவையாக்கிக் கொள்கிறேன். அப்பொழுது உங்களது இதயத்தில் வாசம் செய்தவளும் மறுபிறப்பினை பெற்றிருப்பாள்? உங்களிடம் என் அறிமுகம் துவங்கிய பின்னர் அவளையும் அழித்தொழிட்டால் மட்டுமே நீங்கள் எப்பொழுதும் என்னுடனே! என் வசமே! என் அன்பனாக, மன்னவனாக இணைந்திருப்பீர்கள்!” என்று கட்டியமிட்டு கூறியவளாய் கணநேரம் கூடத் தாமதிக்காமல் தன் தமயனைப் பின்பற்றித் தானும் கடலுக்குள் நுழைந்தாள்..
கூறப்படாத நேசம் ஒருபுறம்!
நேசத்தைக் கூறிய பின் உயிர்
நீத்த இரு உயிர்களின் நேச
தாகம் ஒருபுறம்!
தமயனின் வாழ்வை
காத்திட தங்கைறியாமல் செய்த பிழையொன்றின் விளைவால் நிகழ்ந்திட்ட ஓருயிரின் நேசப்புறக்கணிப்பு ஒருபுறம்..!
புறக்கணிக்கப்பட்ட நேசத்தின்
தீராத ஆசை ஒரு புறம்..!
தீராத கோபவெறி ஒருபுறம்.!
தீராத துவேஷம் ஒருபுறம்.!
தீராத பலிவாங்கும் படலம் ஒருபுறம் சூழ்ச்சியாய்ச் சூழ்ந்திருக்க.. !
அந்தச் சூழ்ச்சியின் பிடியில்
சிக்கி தவிக்கும் நேசங்கொண்ட நெஞ்சங்கள் இரண்டும்
எவ்வாறு அதிலிருந்து
மீளுமோ?
- அற்புதமது பிறக்கும்..
ஆர்கலி ஈன்ற அற்புதமே..! - Comments
சகாப்தம் வாசகர்களுக்கு அன்பு வணக்கம் 🙏🙏🙏, வண்ணங்கள் நெடுந்தொடர் போட்டி ஆரம்பமாகிவிட்டது.💃💃💃💃 உங்களுக்கு விருப்பமான கதைகள் பல இடம்பெறவிருக்கின்றன. அதில் இந்த கதையும் ஒன்றாக இருக்கலாம். வாசித்துப் பாருங்கள். பிடித்திருந்தால் தொடர்ந்து வாசித்து மகிழுங்கள். அப்படியே பின்னூட்டம் கொடுத்து எழுத்தாளரை...
www.sahaptham.com
